ne vaktiydi ne de sırası yaşıyacağımız onca şey varken, birlikte çok fotoğrafımız bile yok aslında başkalarının fotoğraflarını çekmekten yanyana gelip doğru düzgün fotoğraf bile çektirememiş olmak ne kadar kötü değil mi ? hemde fotoğrafçılığı 40 yıl meslek edinip. bugün 19 gün oldu ve eylül ayı bitiyor hiç sevmedim eylülleri ben hep bişiler almıştı benden ama bana bunu yapmamalıydı eylül daha çok erken değilmiydi gitmek için henüz yaşıcaklarımızın büyük bir kısmı dururken.

benim hayatım yarım saatte değişirmişte ben hiç bir zaman anlamamışım. bir çığlıktı o an kendimi kaybetmeme neden olan " kerem babam ölmüş" diyordu ablam annemse yerde baygın yatıyordu. amcam teyzem bi yığın insan ama bir tek benim sesim duyuluyordu hastanenin acilinde bağrışlarım küfür edişlerim ama geri gelicekmiydiki babam bununda farkındaydım cevap hayırdı. yersiz yersiz ağladım evet o an biri kerem seni morga çağrıyolar dedi ve babamı sedyede kefenler içinde morga götürüyorlardı bende peşinden gittim koridorlarda ağlayarak ve bende yıkılmıştım yere artık adım atıcak gücüm kalmamıştı çünkü gücüm sedyede yatıyormuş benim. yıllardır bana güç veren babammış ve ben bunu bilmiyormuşum. çok zordu ilk gecem onsuz. ben ondan çok uzak kaldım başka ülkede başka şehirlerde başka yerlerde ama bu öyle bişi değilmiş ki. cenazede arkadaşları toplanmıştı hepsini bir arada görüyorsunuz onları hep öyle gördüğünüzde gözleriniz babanızı arıyor ve bulamıyorsunuz. sonucu söylememe gerek yok sanırım.

19 gün oldu daha herşey için çok erkendi. 22 yaşında bir erkek çocuğunun yaşadığından çok daha fazlasını yaşamıştım zaten ama bu çok fazlaydı . özlemin dediği gibi "biz yaşımızdan çok büyükmüşüz" acı çekerek büyüdük evet büyümek böyle oluyormuş zaten. hayat yarım saatte değişir ve yıllarca büyürsün anlamadan saçlarındaki beyazlar bile artar aynaya baktığında kendini göremezsin.

yaşanmışlıkları üzer insanı eğer yaşıcak çok daha fazla şeyiniz varsa eğer.
ne vaktiydi nede sırası , daha yaşıcak onca şeyimiz varken....

nur içinde yat baba. mekanın cennet olsun.